Naturalne jest, że im mamy więcej lat, tym więcej jest za nami doświadczeń, przeżyć, doznań etc niż w młodszym wieku. Doświadczeń różnych – i trudnych, i tych radosnych. I to jest naszym wyjątkowym zasobem, jednak zasobem, który nas może nieść w przyszłość, lub zatrzymywać i wciągać w przeszłość. To, że mamy bagaż doświadczeń nie znaczy, że już wszystkiego skosztowaliśmy, wszystko przeżyliśmy, nic nas nie zaskoczy, nic nas nowego nie czeka, że już odliczamy czas… A przecież nie znamy długości swojego życia, nie wiemy ile nam zostało – niezależnie od tego, ile dziś mamy lat.

Zachowajmy wewnętrzną młodość – mamy tak samo wiele do dyspozycji. Dodatkowo mamy mądrość lat poprzednich i lepiej znamy siebie. A więc możemy śmiało patrzeć w przyszłość, marzyć, snuć dalekosiężne plany i nie lekceważyć teraźniejszości, jako czegoś, co się dzieje jakby poza nami, obok. Tu i teraz tworzę swoją przyszłość – tak ja to widzę. Inni mówią, że tu i teraz tworzymy naszą przeszłość. A ty?

To od nas zależy, czy będziemy szli przez nasze życie odwróceni plecami do przyszłości, czy odwróceni plecami do przeszłości. Czy będziemy starzy mentalnie czy młodzi. Czy będziemy mieli energię starca czy młodzieńca, zmęczenie starca czy pasję i entuzjazm młodzieńca. To zależy, co chcemy tworzyć – przyszłość czy przeszłość.

Warto przyjrzeć się sobie – w jakim kierunku patrzysz? W przeszłość czy w przyszłość?

Jeśli idziesz ku przyszłości odwrócony do niej tyłem, to nie dziw się, że tak wielu okazji nie zauważasz, że potykasz się co rusz o jakieś przeszkody, których nie widziałeś, że gubisz kierunek, że jest Ci niewygodnie, że ludzie stale Cię potrącają, że częściej się wywracasz.

Idź w kierunku przyszłości odwrócony do niej twarzą, całym sobą, z podniesioną głową, otwartymi oczami, otwartym umysłem, otwartym sercem. Czasem możesz się odwrócić – zobaczysz jak daleko zaszedłeś, jaka droga za Tobą, co zostawiłeś po drodze, ale tylko na chwilę. Bo życie jest przed a nie za Tobą. Jeśli jesteś młody duchem. Niezależnie od metrykalnego wieku.

Pozdrawiam wiosennie,

Ewa

To wypowiedź obraża inteligencję czytelników. Lekarze przestrzegają przed spożywaniem nadmiaru soli spożywczej (!) a nie soli przemysłowej. Przypuszczam, że do czasu afery solnej tak zwanym  „zwykłym” konsumentom, jak i lekarzom nie przeszło nawet przez myśl, że w produktach spożywczych stosowana może być sól przemysłowa. Czyżby pan minister nie odróżniał soli przemysłowej od spożywczej?  Sól przemysłowa psuje reputację naszej żywności, a minister Sawicki psuje własną reputację takimi wypowiedziami.

Czytam też: „”Rozdmuchanie” całej sprawy, zanim jeszcze poznane zostały wyniki specjalistycznych badań, spowodowało kłopoty naszych producentów żywności na rynkach zagranicznych.”  Zdziwiłam się szczerze. Czy rzeczywiście kłopotom winne są media? Kłopoty są spowodowane stosowaniem soli przemysłowej w żywności! Sól przemysłowa, niezależnie od tego, czy szkodliwa, czy nie, z racji bycia solą przemysłową nie ma prawa trafić do obrotu spożywczego. Wyniki badań , o których wspomina minister, nie maja z tym nic wspólnego. Nawet gdyby się okazało, że  sól przemysłowa  leczy.

Nie podejrzewam ministra o aż taki brak umiejętności logicznego myślenia i brak elementarnej wiedzy pozwalającej rozróżniać, czym jest sól przemysłowa, a czym sól spożywcza i co oznacza fakt, że produkt ten nigdy nie powinien się znaleźć w obrocie spożywczym.  Podejrzewam natomiast o cyniczną manipulację. Jeśli zaś jest to próba ratowania reputacji polskiej żywności i służb odpowiedzialnych za jej jakość, element tzw. PR kryzysowego, to minister wybrał najgorszy wariant z możliwych. Szkolny błąd!

Pierwsze, czego uczy się „raczkujących” PRowców w zakresie reagowania na sytuacje kryzysowe, to uczciwe przedstawienie sytuacji, przeprosiny czy wyrażenie żalu, podanie, jakie działania ratownicze zostały podjęte i jakie działania zapobiegawcze zostały wdrożone, by takie sytuacje się nie powtarzały plus ewentualnie informacja o formach zadośćuczynienia.  PR to nie manipulacja, a budowanie relacji i reputacji. A dla tych podstawą są: prawda, rzetelność i odpowiedzialność.

Minister napisał także: „Ten przykład z marca br. pokazuje jak istotna jest rola mediów w przekazywaniu informacji. Dlatego też apeluję zawsze o ostrożność w ferowaniu osądów i wyroków zanim nie pozna się wszystkich aspektów sprawy.”

Hmmm… Rzeczywiście, w pełni zgadzam się z ministrem Sawickim co do istotnej roli mediów w przekazywaniu informacji  – bez mediów prawdopodobnie w ogóle sprawa nie wyszłaby na światło dzienne i  zgodnie z logiką ministra Sawickiego reputacja polskiej  żywności byłaby nieskazitelna, mimo „skażenia” solą przemysłową.   Zastanawia w kontekście powyższego hasło widniejące w winiecie blogu ministra Sawickiego, a głoszące, że “Człowiek jest najważniejszy”. Czy rzeczywiście?

Tymczasem po soli czas na jaja   – mamy kolejny kryzys i kolejną aferę:  szkodliwy susz jajeczny, o którym czytam: „W suszu były bakterie chorobotwórcze, a dopuszczalne normy ich zawartości zostały przekroczone kilkaset razy. Nie ma wątpliwości, że bakterie były szkodliwe dla zdrowia. Potwierdza to prokuratura.” Pełny tekst tutaj

Czy za chwilę usłyszymy od ministra Sawickiego, że jaja w nadmiarze są szkodliwe z uwagi na cholesterol? Chciałoby się powiedzieć: ale jaja…  Minister zdecydowanie przesolił.

Ja jednak dziękuję ministrowi, bo dzięki takim wypowiedziom mogę prowadzić  dla studentów ciekawe zajęcia.

Pozdrawiam, Ewa

Pozwólcie moi Czytelnicy, że przedstawię tutaj kilka fragmentów z informacji w mediach (boldowania moje) i swoje wnioski:

1/ „We wtorek zostały opublikowane wstępne opinie dotyczące soli, sporządzone przez: Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny w Warszawie, Państwowy Instytut Weterynaryjny w Puławach, Konsultanta Krajowego w dziedzinie Toksykologii Klinicznej. Sól przemysłowa badana w laboratoriach Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynaryjnego i Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Poznaniu nie jest groźna dla zdrowia – poinformował wielkopolski inspektor sanitarny Andrzej Trybusz.

Choć badania wykazały, że poziom zanieczyszczeń w tej soli nie był tak wysoki, by miał wpływ na zdrowie konsumentów, nie znaczy to, że taki produkt powinien być używany przy produkcji żywności – dodał. “Sól tak produkowana, przechowywana, konfekcjonowana nie spełnia żadnych norm sanitarnych i nigdy nie powinna się znaleźć w obrocie spożywczym” – podkreślił [tenże sam inspektor Andrzej Trybusz – przypis mój]”

„Prokuratura Okręgowa w Poznaniu nie wyraziła zgody na opublikowanie list firm, które potencjalnie mogły używać niejadalnej soli.” Cały tekst znajduje się tutaj

2/„W przypadku wykrycia soli przemysłowej w produkcie musi być on wycofany z rynku. - Sól niejadalna, jest zakazana w przemyśle spożywczym – podkreślał rzecznik ministerstwa rolnictwa w Bratysławie Juraj Kadasz.” Cały tekst znajduje się tutaj

3/ “Wielkopolski Państwowy Inspektorat Sanitarny po przebadaniu próbek soli spożywczej i peklosoli poinformował, że mieszczą się one w obowiązujących normach.

Analizy były prowadzone od 28 lutego do dnia wczorajszego. Objęły 5 próbek soli pobranej z jednego z lokalnych zakładów i hurtowni. Wyniki badań wykluczają możliwość zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego – zapewnił wojewódzki inspektor sanitarny Andrzej Trybusz na konferencji prasowej w Poznaniu.

Według niego, ogólne ekspertyzy pokazują, że wyniki badanej soli mieszczą się w normie. - Sól, używana do produkcji żywności, nie mogła powodować negatywnych konsekwencji zdrowotnych – stwierdził.” [tenże sam inspektor Andrzej Trybusz – przypis mój]. Cały tekst znajduje się tutaj

4/ „Jak poinformował na konferencji prasowej Trybusz, wyniki przeprowadzonych badań mieszczą się w określonych dla soli jadalnej normach, z wyjątkiem niewielkiego przekroczenia w jednej próbce zawartości siarczanów.
- Przedstawione wyniki nie wskazują na możliwość wystąpienia szkodliwych skutków zdrowotnych po spożyciu produktów, do wytworzenia których używana była badana sól – zapewnił.
[…]

- Na razie nie mamy żadnych dowodów na to, że ta sól działa szkodliwie na zdrowie. Mamy za to ewidentne dowody na to, że jest to sól zafałszowana. W związku z tym produkty z tą solą nie mogą być wprowadzane do dalszego obrotu. Jeśli żywność, w której produkcji wykorzystano taką zafałszowaną sól, jest już w obrocie, ona będzie dalej sprzedawana. Natomiast nowa żywność podejrzewana o to, że taką sól zawiera, już sprzedawana nie będzie – dodał [tenże sam inspektor Andrzej Trybusz – przypis mój] .

[…] Dziennie tylko jedna hurtownia zarabiała na przemianowaniu soli drogowej na kuchenna ok 24 tys zł.” Cały tekst znajduje się tutaj .

Moje spostrzeżenia i wnioski:

Mamy zatem nieszkodliwą sól przemysłową, której stosowanie w przemyśle spożywczym wprawdzie jest zabronione, ale zupełnie nieszkodliwe i do tego przynoszące wielkie oszczędności / zyski. Skoro produkty ją zawierające nie zostają wycofane z rynku, to znaczy, ze są dozwolone do spożywania i bezpieczne, a producenci wykorzystujący tę sól niejako„rozgrzeszeni i bezkarni” – produkty są już w obrocie i szkoda, żeby się zmarnowały. Mimo tego, że  - jak przyznaje inspektor Trybusz „Sól tak produkowana, [...]nigdy nie powinna się znaleźć w obrocie spożywczym“. Ale skoro się znalazła, to niech będzie….

Jakoś w żaden sposób nie mogę zrozumieć tej logiki. Jednego jestem pewna – ta sól jest mocno żrąca – zżera reputację! A tę odbudowuje się bardzo trudno.

Pozdrawiam,

Ewa

PS.

Pamiętam aferę z papierem toaletowym w parówkach. Nikt wtedy nie badał ewentualnej szkodliwości papieru toaletowego, nie marnował na to pieniędzy i czasu. Produkty zawierające papier toaletowy zostały wycofane ze sprzedaży, a „wynalazcy” ukarani.  Bo papier toaletowy nie ma prawa znaleźć się i funkcjonować w obrocie spożywczym – podobnie jak sól przemysłowa.

O co chodzi? Ostatnio usłyszałam ciekawą refleksję, która zrodziła się w momencie szykowania jajecznicy na boczku. Do takiej jajecznicy konieczne są jaja kurze i boczek od świnki. Usłyszałam, że kura się angażuje, a świnka się poświęca. Uśmiałam się i zadumałam zaraz potem. Jednak ta refleksja wokół jajecznicy pobudziła moje dalsze myślenie:

Kura daje coś od siebie, coś bardzo cennego, osobistego, wartościowego. Świnka inaczej – świnka daje siebie. I tu widać najistotniejszą różnicę miedzy zaangażowaniem, nawet największym, a poświęceniem.

Czy w relacjach z innymi ludźmi jesteś jak kura, czy jak świnka? Czy działasz z zaangażowaniem, czy z poświęceniem?

Jak się angażujesz, czy w takim samym stopniu we wszystkie działania, czy w zróżnicowany? Co poświęcasz? Siebie? Jeśli dajesz coś od siebie, to działasz jak kura. I możesz tak czynić wiele razy, wiele lat, mnożąc dobro. Jeśli jak świnka – może się okazać, że kiedyś Cię zabraknie nie tylko dla innych, ale i dla siebie.

Pomyślcie, jak to jest z Waszym zaangażowaniem. I pomyślcie, jak jest z Waszym poświeceniem. W relacjach z dziećmi, z  bliskimi ludźmi, w rodzinie, w gronie przyjaciół, w pracy etc.  Czy poświęcacie ważną część siebie (co poświęcasz i w imię czego), czy też angażujecie się (na ile się angażujecie).  I kiedy podejmujecie nowe zadania, zastanówcie się, czy decydujecie się na bycie kurą czy świnką.

Pozdrawiam, Ewa

Co znaczy komentarz: „Dobrze, że ten rejs nie skończył się inaczej, bo i marzenia by się skończyły”? Że gdyby zginęła albo została kaleką, to nie mogłaby spełniać żadnych innych marzeń? He, ale zginęłaby spełniając marzenie! A kalectwo? Ono nie zabrania dalej marzyć i spełniać marzenia.  A czym jest marzenie bez choćby prób jego realizacji?

Jedno jest pewne – taki komentarz dla wielu jest jak ostrzeżenie: nie sięgaj po marzenia, bo możesz marzyć ostatni raz. Uważaj, bo Twoje śmiałe marzenia mogą skończyć się tragicznie. Czyż nie taki jest wydźwięk i znaczenie takiego komentarza?

Zamiast gratulacji, entuzjazmu, pozytywnego myślenia i zarażania ludzi wiarą, że warto się wysilić i ryzykować, by spełniać marzenia. Nawet te odległe i wymagające poświęcenia. Tak chyba może powiedzieć tylko człowiek, który sam nie ma odwagi do realizacji marzeń lub – co gorsza – nie ma marzeń….

To pokazuje, jak bardzo wiele w ludziach  ograniczeń, skostnienia,  wewnętrznie stetryczenia, jak mało pasji i zrozumienia dla pasji.

A jaki Wy dalibyście komentarz do takiej informacji o młodej Holenderce? Jak sami odbieracie jej wyczyn? Jaka jest Wasza determinacja do realizacji marzeń? Jak duży wysiłek jesteście w stanie zrobić i co zaryzykować, by spełnić marzenia?

Pozdrawiam, Ewa

W tym roku postanowili w większym już gronie realizować pomoc na szerszą skalę i tak doszło do przygotowania akcji “Święta dla każdego”. Zapytałam więc, czy mogę rozpowszechnić tę akcję także u siebie na blogu. Odpowiedź była pozytywna. To dla mnie wielka radość, że w ten sposób także i ja mogę przyczynić się do czyjegoś dobra. To także mój ukłon w stronę Młodych Organizatorów, których działanie, zaangażowanie i odwaga czynienia dobra mi naprawdę imponują.

Zachęcam Was zatem do przeczytania poniższego postu gościnnego i zapoznania się ze szczegółami akcji, i oczywiście do udziału w niej. Dodam od siebie, że do akcji może włączyć się każdy, niezależnie od wieku, wykształcenia, miejsca aktualnego zamieszkania. Namawiam też: wykorzystajcie okazję, by zrobić coś dobrego dla innych. Nawet mały gest zwielokrotniony może okazać się megapomocą. Rozpowszechniajcie tę informację wśród swoich znajomych. Im nas więcej, tym więcej będzie dobra.

Poniżej , upoważniona przez Organizatorów, publikuję post w całości i pozdrawiam.
Ewa

__________________________________________________________________________

Rok temu Alex zorganizował na blogu akcję, która zainspirowała mojego Przyjaciela Kamila Przeorskiego i mnie (Alka) do zrobienia czegoś dobrego przy okazji Świąt dla zupełnie nieznanych nam osób. Można o tym przeczytać w komentarzach do podlinkowanego wyżej postu. Szczerze mówiąc było to dla nas dość trudne – podejść do nieznajomych, potrzebujących ludzi, przełamać się i okazać im dobroć i wsparcie, traktując ich przy tym na równi ze sobą, nie wywyższając się.

Ja się stresowałem , ale warto było. Takie uczucie, świadomość tego, że faktycznie zrobiło się coś dobrego jest świetne, daje ogromną satysfakcję. Szczególnie, gdy widzimy autentyczną wdzięczność na twarzach obdarowanych.

Wzorem poprzedniego roku, teraz także zgodnie z zasadą “Podaj Dalej” zdecydowaliśmy zrobić coś dobrego z okazji Świąt dla potrzebujących – tym razem na większą skalę.
I podjęliśmy działania już teraz – to nasza akcja “Święta dla każdego”.

Celem akcji “Święta dla każdego” jest obdarowanie potrzebujących takimi produktami żywnościowymi, jakie sami chcielibyśmy znaleźć na naszym świątecznym stole i/lub pod choinką.

W związku z tym organizujemy w Krakowie zbiórkę żywności świątecznej, dobrej jakości, o długiej dacie przydatności chcąc w ten sposób rzucić promień słońca i pomóc rodzinom wychowującym/wspierającym osoby niepełnosprawne.

“Dajesz im to, co sam chciałbyś mieć na wigilijnym stole.”

- świąteczna zbiórka żywności dla rodzin z osobami niepełnosprawnymi, beneficjentów Fundacji Anny Dymnej “Mimo Wszystko”). Dzięki temu wsparciu mamy możliwość dotarcia do tych najbardziej potrzebujących rodzin.

Zachęcamy Was do udziału w tej akcji, mamy nadzieję, że osoby, które przeczytają poniższy tekst zechcą połączyć siły i wspólnie z nami udzielić choć małej pomocy drugiemu człowiekowi. Zapraszamy do udziału w organizowanej przez nas świątecznej akcji.

Szukamy również osób z całej Polski, które byłyby chętne wesprzeć potrzebujących i nas w inny sposób – wszystkie informacje wysyłamy osobom chcącym dać coś od siebie na maila – patrz niżej.

Zbiórka żywności odbędzie się w Krakowie i Gdańsku 14, 15 i 16 grudnia (śr, czw, pt) między 10:00 i 18:00 na:

a) Politechnice Krakowskiej – Budynek Główny (WiL)
b) Uniwersytecie Jagiellońskim – Kampus
c) Wyższej Szkole Europejskiej w Krakowie
d) Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie
e) Uniwersytecie Gdańskim
f) Politechnice Gdańskiej

Dokładne lokalizacje znajdziecie na stronie internetowej akcji.

Bardzo ważna informacja – przeczytajcie tutaj o jakie produkty konkretnie chodzi.

Gorąco zachęcamy do dania czegoś od siebie i odwiedzenia nas. Paulina, Łukasz, Kamil i Alek będą na Politechnice Krakowskiej w piątek 16.XII między godziną 14:00 a 18:00, Piotr na Uniwersytecie Gdańskim w czwartek 15.XII od 10:00 do 17:00, wówczas będzie też możliwość by się poznać i porozmawiać

W zamian za pomoc umieścimy Wasze imię i nazwisko na stronie internetowej w zakładce “Podziękowania” – oczywiście tylko wtedy, gdy taka będzie Wasza wola.

Osoby z całej Polski chcące pomóc w akcji i nie będące w stanie przyjść na zbiórkę gorąco prosimy o przesłanie do Pauliny, Łukasza, Piotrka i mnie wiadomości na adres: info[małpka]swietadlakazdego.pl
Przez kolejny tydzień będziemy odpisywać na wszystkie maile do 24 godzin. W odpowiedzi podamy niezbędne informacje o tym, co możecie zrobić dla potrzebujących. Odpowiemy na wszystkie Wasze pytania związane z naszym przedsięwzięciem. Jesteśmy do Waszej dyspozycji.

Zapraszamy również na profil akcji “Święta dla każdego” na Facebook.

Zachęcamy też do dyskusji tutaj, w komentarzach – jeśli choć jedna osoba opisze w jaki sposób coś zrobiła, cel tego postu zostanie osiągnięty.

Na ile możemy liczyć na Wasze wsparcie?

__________________________________________________________________________

Paulina Pawlik o sobie: Skończyłam matematykę na Politechnice Krakowskiej, aktualnie prowadzę restaurację w Zabrzu. Jestem pasjonatką nurkowania i książek fantasty. Uwielbiam organizować różne akcje, od małych imprez po duże szkolenia. Jako studentka byłam przewodniczącą Erasmus Student Network na Politechnice.

Łukasz Lemański o sobie: Moją pasją jest sprzedaż. Mam 10 lat doświadczenia w sprzedaży i 4 lata jako menedżer. Obecnie łączę swoje zainteresowania i doświadczenie zajmując się marketingiem internetowym i z sukcesami prowadząc własną firmę – Enil. Pasjonują mnie pozytywne osoby dążące do szczęścia i sukcesu. Lubię grać w siatkówkę.

Aleksander Piechota o sobie: Interesuję się komunikacją interpersonalną, marketingiem internetowym, zarządzaniem projektami i sprzedażą. Mówię po angielsku i komunikuję po hiszpańsku – jestem fanem skutecznych metod nauki języków obcych – lubię uczyć innych angielskiego. Pracowałem w USA jako Beach Attendant, ogrodnik, kelner i osoba myjąca jachty motorowe. Lubię biegać, czytać i grać na gitarze elektrycznej. Mam 22 lata.

Piotr Stanek o sobie: Jestem miłośnikiem aktywności fizycznej i psychicznej, kocham biegać. Wdrażam ideę Running&Reading Jestem optymistą z doświadczenia. Interesuję się marketingiem (social media i osobistym), rozwojem osobistym, koordynacją projektów, poznawaniem ludzi z pasjami i przełamywaniem barier. Moje najważniejsze motto: “Be yourself”. Zachęcam do wsparcia naszej akcji i bardzo się cieszę, że mogę pomóc.

Mamy głośnie hasła dotyczące ochrony życia od momentu poczęcia aż do naturalnej śmierci i równolegle głosy (z tych samych źródeł) za wprowadzeniem kary śmierci.  Hierarchowie kościelni nie wypowiadają się jednoznacznie. Politycy inicjujący to przywrócenie kary śmierci podpierają się nawet autorytetem papieży. Jednak głos papieski wyraźnie mówi, że tak.  I dookreśla – tak,  ale tylko w tych szczególnych przypadkach, gdy nie ma innej możliwości ochrony społeczeństwa. A przecież jest inna możliwość – wystarczy orzekać kary dożywocia bez możliwości wcześniejszego zwolnienia i bez możliwości opuszczania zakładu karnego na tzw. przepustki. Demagogiczny polityk jednak mówi, ze nie można społeczeństwa obarczać utrzymywaniem przy życiu zbrodniarza, którego nie można nazwać już człowiekiem.

Pominę znowu milczeniem kwestię uprawnienia do decydowania, kto człowiekiem jest, a kto nie i kiedy przestaje się być człowiekiem… Pominę też sprawę że kara śmierci jest nieodwracalna, odmawia prawa do zmiany.

Chcę skupić się na tym:

Skoro argumentem za przywróceniem kary śmierci jest koszt utrzymania więźnia, co  opłacane jest z naszych podatków, to oznacza, że kara śmierci ma być elementem programu oszczędnościowego. Przyjmując stawkę 25 zł dziennie x 365 dni x 30 lat = 273 750 zł.

Tyle mniej więcej warte jest poszanowanie prawa pojedynczego człowieka do życia od poczęcia aż do naturalnej śmierci w rozumieniu tych polityków, którzy optują za wprowadzeniem kary śmierci a nie biorących pod uwagę stosowania dożywocia bez prawa do przedterminowego zwolnienia, które stanowi pełną i wystarczającą ochronę społeczeństwa.

A może ta propozycja to tylko pretekst medialny do tego, by było głośno, by zainteresować sobą i podnieść swoją pozycje w rankingach? Jeśli tak, to życie ludzkie  ma wartość tego pozycjonowania w rankingach i kampanii PR. Albo – jak w przypadku hierarchów – wartość potencjalnych korzyści wynikających z przychylności jednej partii politycznej. Jak to się ma do tego, ile kosztuje podatnika utrzymanie takich polityków – to już też na osobny post.

Pewnie wielu z Was reaguje emocjonalnie na takie demagogiczne wypowiedzi polityków, na takie uzasadnienia, na przeciwstawianie wartości życia człowieka korzyściom dla budżetu.  To proponuję autorefleksję nad tym:
Ile warte są nasze wartości, które deklarujemy, głosimy, jak choćby przyjaźń, uczciwość, sprawiedliwość, wierność, trzeźwość, punktualność, słowność,  godność  (każdy może wpisać swoje)…  Czy ich nie sprzedajemy? Za ile? Za co? W imię czego?
Czy ich nie zdradzamy w imię interesów nazywanych dla „wybielenia” sukcesami?
Warto się sobie przyjrzeć. Warto zmienić, jeśli jest coś do zmiany.  Póki jeszcze to możemy zauważyć.

Jakie wartości są dla nas naprawdę ważne? Czy im się nie sprzeniewierzamy? Co możemy zrobić, by w imię tzw. sukcesu ich nie oddać, zgubić, porzucić, zdradzić?

Pozdrawiam, Ewa

PS.

Dawno nie pisałam, zauważyliście. Dziękuję za maile z pytaniami, kiedy kolejny post, za życzliwość i zainteresowanie. To dla mnie czas, gdy trudno oddawać się pisaniu. Mam nadzieję, że tym postem wrócę do regularnego pisania. Pozdrawiam Was. I do kolejnego „przeczytania” niebawem.

I zaczęłam się zastanawiać, czy noszę w sobie i czy pielęgnuję wdzięczność. Wdzięczność z głębi wnętrza, która nie jest niczym wymuszona, nie jest „narzędziem”. Pomyślałam, że czasem zbyt łatwo  „kolekcjonuję” przykre sytuacje, pamiętam  trudne doznania, a za mało przestrzeni zostawiam na co dzień właśnie na wdzięczność. Wdzięczność życiu, światu, losowi, wdzięczność ludziom. Konkretnym ludziom. Żeby postawa wdzięczności stała się jak codzienna kromka chleba – prosta, niemal oczywista, naturalna, a jednocześnie niezbędna dla zdrowego i harmonijnego życia.

Co ciekawe, gdy zaczynam myśleć o tym, komu i za co jestem wdzięczna, to ta lista rośnie, nawet drobiazgi nabierają nowej wartości. Wydobywam z pamięci dobre sytuacje, pozytywne zdarzenia, pozytywnych ludzi i świat pięknieje, a przy tym ja. Wdzięczność dodaje mi pozytywnej energii, pobudza, wzmacnia.

Jestem zatem za  – niech będzie taki Dzień Wdzięczności. 31 sierpnia, a może dla każdego w innym ważnym dniu. Żeby przypominał o Dobru. Żeby przypominał o okazywaniu wdzięczności i o jej magicznej sile. Nasz czas skupienia się na tym co otrzymaliśmy i otrzymujemy od życia, na tym, co pozytywne i wartościowe, na Tych, którzy to dobro wnosili i wnoszą w nasze życie. I jednocześnie żeby był to czas refleksji na tym, co dajemy, co wnosimy w życie ludzi – bliskich i mniej bliskich, nawet nieznanych. Zachęcam do refleksji, do wzbudzania i przeżywania wdzięczności. Ten sam świat staje się piękniejszy, a i my przy tym także piękniejemy i nabieramy energii.

W myślach zrobiłam swoją listę wdzięczności i poczułam, że jestem bogatsza. Zachęcam Was do tego.

Pozdrawiam, Ewa

Hmmm…  Rzecznik prasowy to funkcja, której istotą jest komunikowanie się, w tym komunikowanie z mediami, wypowiadanie się w imieniu organizacji czy firmy, którą dany rzecznik reprezentuje i  reprezentowanie tej firmy w zakresie przypisanym do danego stanowiska. Tymczasem owa pani rzecznik nie mogła rozmawiać, bo była w pracy. Rozumiem – nie mogła rozmawiać z koleżanką czy kolegą o wczorajszej imprezie, o zakupie nowych mebli do domu, ale… Co zatem jest według niej istotą jej pracy na tym stanowisku?

Pomyślałam o czasem nieżyczliwych rejestratorkach w przychodniach, o niektórych urzędnikach, co zapominają, ze są w „służbie” – zdrowia, publicznej etc. Pomyślałam o nauczycielach, lekarzach, prawnikach….

Często i łatwo wyłapać tu niedociągnięcia innych. Jednak co z nami?

1.Co jest istotą Twojej pracy? To niekoniecznie jest tożsame z pytaniem „jakie masz obowiązki” i „za co odpowiadasz”.

2. Co dla Ciebie jest najistotniejsze w pracy?

3. Co stanowi dla Ciebie wartość w Twojej pracy?

4. Czy Ty stanowisz wartość dla swojego pracodawcy czy tylko siłę roboczą?

Warto czasem” sprawdzić”, jak jedna odpowiedź ma się do drugiej i jak odpowiedzi na te pytania mają się do realiów – do oczekiwań stawianych Tobie i do sposobu w jaki pracujesz, i do proporcji pomiędzy wykonywanymi czynnościami i zadaniami, do poziomu Twojej satysfakcji, energii, zaangażowania etc

Istotą pracy szefa działu jest w moim odczuciu wskazywanie kierunku, inspirowanie, motywowanie, skłanianie do podejmowania odpowiedzialności, wspieranie w rozwoju, współpraca z zespołem w celu znajdywania najbardziej efektywnych rozwiązań, a  wtórnie (jako efekt) – osiąganie wyznaczonych przez zarząd celów, np. celów finansowych.   Istota pracy szefa nie są analizy, tabelki, umowy. To dodatek, narzędzia, etc. Trzeba zrobić budżet (tabelki),  ale realne osiągniecie celów nie stanie się dzięki tabelkom, a dzięki zaangażowaniu ludzi, ich konkretnym działaniom,  pasji,  ich odpowiedzialności, , dobrej współpracy, proaktwności…  Są i tacy, dla których istotą pracy w charakterze szefa jest władza, kontrola – zatem to będą realizować w swoich działaniach, mając przecież taką samą odpowiedzialność i zakres obowiązków jak ten, co wspiera, motywuje…

Czy pracując np. w biurze informacji przeszkadza nam klient, który przychodzi po informację i dopytuje, i “męczy”, i nie rozumie…, a może sprawia nam przyjemność, że  informacją możemy go wspierać, pomagać mu w lepszym zrozumieniu? Przy takiej postawie własnej dążymy do tego, by być w tym coraz bardziej kompetentnymi zarówno pod względem wiedzy, umiejętności,  jak i sposobu komunikacji.

Istotą pracy telesprzedawcy jest komunikowanie się z ludźmi przez telefon.  Sprzedaż i wyrabianie norm jest wtórne (co nie znaczy, ze nie jest ważne z uwagi na cel). O czym myślisz podnosząc słuchawkę? Że chcesz sprzdać, czy chcesz się porozumieć, dobrze komunikować? Wyklepujesz zapisaną na kartce regułkę czy rozmawiasz? Słuchanie (nie tylko słyszenie słów) jest tu często ważniejsze niż mówienie.

A gdy ktoś jest sprzedawcą w osiedlowym  sklepie? To jest po to, by służyć ludziom. A poprzez to realizować wyniki sprzedaży. Można też inaczej:  sprzedawca jest po to, żeby osiągać wyniki sprzedaży, rozliczać kasę, pilnować, by klienci nie kradli i robić utarg. Jego postawa służby jest  „płytsza” – jest ona tylko narzędziem, uśmiech też jest narzędziem, życzliwość też jest narzędziem, czysty fartuch i fryzura są narzędziem, jak krajalnica do mięsa, która na życzenie klienta kroi cienkie plasterki  – czyli sam sprzedawca sprowadza się (własna decyzją,  postawą i motywacją) do roli narzędzia. Ja wolę swoje „odwrócone” podejście. Ono mnie nie odczłowiecza.

Wszędzie tam, gdzie pracuje się wykonując działania na rzecz ludzi (a jak się zastanowić – zawsze tak jest bardziej pośrednio lub bezpośrednio), to wszędzie niezwykle ważny jest szacunek dla ludzi i dobrze pojęta pokora. A za tym dopiero cała reszta.

Co jest istotą Twojej pracy? Co stanowi dla Ciebie wartość w aktualnej pracy? Co Cię cieszy i motywuje wewnętrznie? Jesteś w swojej pracy człowiekiem czy narzędziem? Co by się musiało zdarzyć, zmienić (np. w Tobie, w Twojej postawie), abyś nie był / nie czuł się narzędziem (sprawnym lub zawodnym)?

Pozdrawiam, Ewa

W związku z pewnym spotkaniem biznesowym przejechałam tę samą trasę taksówką dwa razy – tam i z powrotem. Zwracam uwagę, że była to ta sama trasa, poza szczytem komunikacyjnym, a więc podobny czas przejazdu, widoki identyczne, pogoda niezmienna, dzień ten sam. Krótka trasa, bo niespełna 20 minut.

W jedną stronę jechałam z młodym kierowcą, energicznym, pogodnym człowiekiem, mającym swoją pasję, łatwo nawiązującym kontakt, serdecznym. Rozmowa toczyła się wartko, była dobra energia. Błyskawicznie dojechałam na miejsce i niemal żałowałam, że trasa nie trwała dłużej, bo i rozmawiać było przyjemnie.

Drogę powrotną pokonywałam z trudem – ta sama trasa okazała się baaaardzo długą i męczącą. To potwierdzenie względności czasu . Dlaczego trasa taka długa i męcząca?  “Mój” drugi kierowca, równie młody człowiek co poprzedni, od pierwszej minuty narzekał, manifestował swoje niezadowolenie, marudził. Pogoda mu nie taka, bo deszcz i plucha, trasa nie taka, że szkoda, iż nie wziął innego zgłoszenia – na dworzec, szkoda że ja nie jadę dalej…   Więc ja na to spokojnie i z uśmiechem, że rozumiem iż wolałby kurs na 45 minut, ale ja potrzebuję konkretnie w to miejsce i nie zmienię planów (uśmiech). Myślałam, że się zmityguje, rozchmurzy, ale skąd. “Wiem, wiem, ale to czas, czekanie, tam nie będę miał klienta…” Przemilczałam licząc, ze zmieni się nastrój i klimat. Za chwilę jednak kierowca wpadł w kolejne narzekactwo: kasy fiskalne… Na to ja z uśmiechem i żartem, że może zmienić zawód na taki, w którym nie będzie miał kasy fiskalnej. Nie pomogło, rozwiązał worek narzekań i pretensji do kuli ziemskiej, że jest okrągła, a nie kwadratowa.

Zapytałam grzecznie, czy miał zły dzień. Tu otrzymałam zaskakującą odpowiedź. Ależ skąd, dzień ma dobry (!?), ale ta demokracja i rząd… Nie miałam już siły i ochoty słuchać narzekającego na wszystko człowieka. Przestałam słuchać.

Gdybyś po takim doświadczeniu i na jego podstawie miał / miała zatrudnić kierowcę, który ma Cię wozić do pracy każdego dnia, to który z kierowców dostałby to zlecenie? Którego zatrudnisz?

Kto zatrudni konia ze stale zwieszoną głową do zaprzęgu weselnego?

Kto zleci liczenie gwiazd człowiekowi ze spuszczona głową?

Jeśli masz pogodnych, entuzjastycznych ludzi wokół, to trudne sprawy łatwiej rozwiązać, zmęczenie dopada znacznie później, słońce świeci dłużej i intensywniej, energii przybywa, łatwiej myśleć koncepcyjnie, łatwiej być twórczym, skutecznym. Takie jest moje doświadczenie. Jak masz pogodnego, optymistycznie nastawionego do życia człowieka obok -  ciekawego, dobrego rozmówcę czy po prostu pogodnego partnera w działaniu , to czas upływa szybko, a działanie wydaje się lżejsze i efekt lepszy.

A Ty? Jakie są Twoje rozmowy telefoniczne? Jakie rozmowy ze znajomymi? Jak mówisz o swojej pracy? Czym karmisz siebie i otoczenie? Jaką energię przekazujesz i jaką w sobie utrwalasz?   Tak sobie pomyślałam: kiedy marudzisz i narzekasz na kiepski świat siedząc w autobusie lub w przedziale w pociągu, nigdy nie wiesz, czy obok Ciebie w tym samym przedziale w nie siedzi ktoś, kogo jutro może zobaczysz jako swojego potencjalnego szefa na rozmowie kwalifikacyjnej. Jakie będziesz miał szanse przekonać go, że jesteś pełen entuzjazmu, zadowolenia z życia, pasji, jeśli dziś zaprezentowałeś się jak ten drugi taksówkarz? Ile szans możemy zmarnować przez takie narzekactwo?

Kiedy marudzisz i narzekasz na kiepski świat, to ten świat staje się taki kiepski, że giną w nim rzeczy dobre. Ja wciąż odrabiam tę lekcję – łapię się na chwilach narzekactwa, niemniej z zadowoleniem stwierdzam, że robię postępy – odchodzę od marudzenia ku radości i zadowoleniu. Lubię mieć w swoim zespole, otoczeniu, sąsiedztwie szczęśliwych i radosnych ludzi. A ty? Ode mnie, od Ciebie zależy, jakich ludzi skupiamy wokół siebie. Jeśli jesteś narzekaczem – jest duże prawdopodobieństwo, że skupisz wokół siebie ludzi narzekających, smutnych, z kiepską wizją świata i będziecie się w tym narzekaniu i cierpiętnictwie wspierać i „podkręcać”, wzajemnie infekować. Inni nie wytrzymają i uciekną.

W ten sposób smutni i wiecznie niezadowoleni gromadzą się w smutne grupy i wspierają w swoich smutnych smutkach, zastępując tym smuceniem konstruktywne działanie. To jak wirus, który zaraża i mutuje. Niezadowolenie jest łatwe. Zadowolenie wymaga pewnego wysiłku. Zadowoleni i pogodni zbierają się w zadowolonych grupkach z innymi pogodnymi i zadowolonymi,  i dodają sobie energii i zarażają entuzjazmem. Mają pogodne życie. A niezadowoleni patrzą na nich i mają powód, by czuć się jeszcze bardziej niezadowolonymi. Co wybierasz na co dzień?

Od jakich słów i wiadomości rozpoczynasz rozmowę telefoniczna z przyjacielem, przyjaciółką? Jakimi słowami / myślami witasz dzień? Czy uczysz się od swojego psa? Czy jesteś swoim przyjacielem? Jakimi informacjami pozwalasz by inni karmili Cię na co dzień? Ile dobrych i pogodnych rzeczy zdarza się w Twoim dniu? Gdy myślisz o mijającym dniu, to widzisz  dobre czy te kiepskie zdarzenia? Kiedy myślisz o następnym dniu, to spodziewasz się rzeczy dobrych czy złych? Myślisz o tym, co może Cię spotkać ciekawego i pozytywnego? A pozytywny obraz świata i dobra energia przyciągają pozytywnych ludzi i sprzyjają zachowaniu zdrowia.

Myślę, że warto chronić się przed Smutasami, Nieszczęśnikami, Marudami, Niemocnikami, Ukrzywdzonymi i Bylejakimi. Towarzystwo Radosnych, Optymistycznych, Nadziejnych, Zadowolonych, Szczęśliwców, Nasyconych, Energicznych, Mogących, Chcących, Ciekawych, Spełnionych, Dążących, Uśmiechniętych jest najlepszym towarzystwem na kolejne lata. Żebym mogła wśród nich być – potrzebuję pielęgnować w sobie ich cechy.

Gdzie jesteś? W której grupie?

Pozdrawiam, Ewa

Co dobrego u mnie? Za kilka dni mam urodziny. Kiedy myślę o tym, to przypominam sobie, ilu wspaniałych czy ważnych rzeczy doświadczyłam, jak wielu ciekawych i wartościowych ludzi poznałam, jak wiele rzeczy w sobie i swoim życiu zmieniłam na pozytywne i radosne, ile się nauczyłam, a ile dowiedziałam o sobie.    I myślę o tym, ile jeszcze dobrych rzeczy przede mną. Więc uśmiecham się do tych moich lat i nadal pracuję nad codziennym wyszukiwaniem tego, co dobre, a minimalizowaniem narzekactwa i smutactwa.