INSPIRATORIUM Ewy Wytrążek

Witaj Ewo,

Cieszy mnie fakt, że w internecie pojawiła się kolejna ciekawa strona;].
Pozwól, że będę co jakiś czas komentował Twoje wpisy i dzielił się swoimi przemyśleniami na ich temat.

Z racji dość późnej godziny napiszę tylko, że znalezienie w sobie odpowiedzi na pytania, które zamieściłaś powyżej daje wielki zastrzyk energii i motywacji. Oba warunki potrzebne przy realizacji celów i prowadzeniu ciekawego życia – tak przynajmniej było w moim przypadku;].

Pozdrawiam serdecznie,
Leszek

Ewo,
jakiś czas temu, zadałem sobie dwa pytania:
“Kim chcę być?”, oraz “Kto ma na to wpływ?”

Odpowiedź na pierwsze z nich pozwoliło mi zobaczyć cel, oraz drogę (co muszę zmienić, a co poprawić w sobie).
Drugie pytanie uświadomiło mi, że wszystko zależy ode mnie.

Zyskałem coś czego życzę wszystkim – wiarę, że panuję nad swoim życiem.
Łatwiej było/jest mi zrezygnować z nawyków, które długoterminowo oddalają mnie od mojego celu, jeśli wiem gdzie on jest;].

Choć jeszcze nie osiągnąłem swojego ostatecznego celu, udało mi się przetestować kilka swoich marzeń i wprowadzić pozytywne zmiany do swojego życia .

Pozdrawiam,
Leszek

Leszku, jeszcze mnie nie znasz . Życzę Ci, żebyś nie osiągnął swego ostatecznego celu. Przynajmniej nie za wcześnie. Każdy ma swój własny Mount Everest, na który się wspina, jednak po dotarciu na szczyt można na nim spędzić kilka chwil i trzeba wracać, bo warunki tam panujące nie sprzyjają człowiekowi. I co dalej? Nie ma już wyższej góry. Można szukać innych wyzwań, w innych kategoriach, ale nie każdy ma na to siły i ochotę.

Najważniejsza jest wspinaczka. Każdy postawiony krok, każdy wpięty karabinek, każde doświadczenie i każda przywołana myśl. To cała droga czyni Cię człowiekiem, jakim jesteś na szczycie a nie to, że się na nim znalazłeś.

Gratuluję Ci wiary w to, że panujesz nad swoim życiem. Wspaniałe uczucie, prawda?

Ewo, bardzo fajny blog. Postaram się zaglądać częściej.

Ewo. Wyznaczanie celów jest jak najbardziej pozytywne moim zdaniem. Ich osiąganie tak samo. W mojej wypowiedzi istotne znaczenie ma słówko “ostateczny”. Miałem na myśli te cele, po których już nie ma czego zdobywać, te własne “Everesty”.

Jeśli ktoś uczy się chodzić, to po to, żeby właśnie chodzić i jakoś tę umiejętność dalej wykorzystywać (choćby zdobywając dwa bieguny, ale równie dobrze móc samemu przejść do sąsiedniego pokoju) więc dla mnie to z założenia nie jest cel ostateczny.

Życzę Leszkowi, Tobie i wszystkim czytelnikom (w tym sobie) umiejętności wyznaczania celów i ich realizowania. Zależy mi jednak na podkreśleniu, że droga do każdego celu (a więc i do tego ostatecznego) tworzy nas, buduje nasz charakter. Niezależnie od tego, czy jest wspaniałą przygodą czy ciężką walką z przeciwnościami, na jej końcu nigdy nie jesteśmy tacy sami, jak przy pierwszym kroku, dlatego warto moim zdaniem czerpać z niej pełnymi garściami

Ewo,
Oczywiście odniosę się do powyższych komentarzy;].

Sformułowanie “cel ostateczny” rozumiem jako cel główny.
Jak trafnie zauważyliście podczas naszej podróży/wspinaczki rozwijamy się, stąd nie wiem jeszcze jaki cel wyznaczę sobie jako ostatni – na pewno będę mierzył wysoko.
Być może po wejściu na “mój Everest” postanowię polecieć na księżyc lub przepłynąć “La Manche”;].

Każdy osiągnięty większy lub mniejszy cel na mojej drodze dodaje mi energii i motywacji, oraz wiary, że mogę osiągnąć więcej.
Stąd nie martwię się zbytnio tym co napisał Przemek:
“Można szukać innych wyzwań, w innych kategoriach, ale nie każdy ma na to siły i ochotę.”

Przemku,

Po tym co przeczytałem rozumiem, że życzyłeś mi aby moje życie było ciągłą, rozwijającą podróżą, która buduje charakter – za to Ci serdecznie dziękuję.

Pozdrawiam,
Leszek

P.S Oczywiście życzę Wam tego samego;].

@Leszek Kotlicki
Dokładnie tego życzyłem I jeszcze tego, żeby cieszyć się każdą chwilą tej podróży a nie tylko ciągle wyczekiwać tego szczytu.

Pozdrawiam.

Ostatnio z radością przekonuję się coraz bardziej, że to co robię, sprawia mi wielką frajdę.
Sporo kosztowało mnie jednak rezygnowanie z różnych rzeczy, dlatego, że frajdy tej mi nie sprawiały. A przynosiły na przykład pieniądze. No niech będzie – przede wszystkim pieniądze. Wybrałam jednak wewnętrzne poczucie spójności i dobrze się z tym czuję, ufając, że wszystko będzie się rozwijać – aspekt finansowy również.
Problem polega na tym, że sporo ludzi nie wie co kocha. Nie szukają, nie sprawdzają, myślą, że może samo przyjdzie, albo że nie warto szukać. Czasem może warto poczekać na odnalezienie swojej pasji/powołania, czy jakkolwiek to nazwać. Jak się już wie *co* to jest, co się kocha, to jest o wiele łatwiej, bo można konkretyzować cele i je realizować. Jak się nie wie… no właśnie, jak szukać?