INSPIRATORIUM Ewy Wytrążek

Jasne, że warto coś poprawić!

Dziękuję za cenne uwagi. Właśnie od jakiegoś czasu zastanawiałam się nad prawidłowymi i naturalnymi reakcjami na komplementy, bo niestety w domu mnie nauczono pewnych gotowych odpowiedzi, które niestety nie zawsze pokrywają się z prawdą.
Właśnie, to jest ciekawe. Wydaje mi się, że coś robię dobrze, ale jak ktoś to coś chwali, to ja zaprzeczam. To chora reakcja. Pamiątka z dzieciństwa, pora się z nią pożegnać.

Witam serdecznie.
Wpis o przyjmowaniu komplementów, a raczej nieumiejętności ich przyjmowania jest bardzo celny. Osobiście zauważyłam już jakiś czas temu u siebie reakcję jak zostało opisane w przypadku 1 : zaprzeczanie, umniejszanie. Przemyślałam wtedy sprawę i zaczęłam zwracać uwagę na to aby w czasie takiej rozmowy wykonać choćby tyle wysiłku żeby nie zaprzeczać. To znaczy jeśli ktoś do mnie mówi: „Masz taką ładną X XX rzecz”, zawsze odpowiadam: „dziękuję, cieszę się że Tobie też się podoba”. Czasem dorzucę zdanie typu „to pamiątka którą przywiozłam z podróży”… ale często brakuje mi koncepcji na rozwinięcie tematu i kończy Się na zwykłym „dziękuję”. Po przeczytaniu tego postu wiem że takie „dziękuję” to za mało. Rozpoczęcie przez kogoś rozmowy poprzez rzucenie komplementu, a moje odpowiednie rozwinięcie tematu (najlepiej jakieś pytanie otwarte), to może być początek ciekawej znajomości, sposób na poznanie drugiej osoby. Myślę że warto się wysilić, żeby nie tracić sposobności na nawiązanie ciekawych kontaktów. Ponadto o ile milej jest naszemu rozmówcy (a także nam) jeśli odpowiemy z uśmiechem i zainteresowaniem.
Inaczej jest, jeśli chodzi o słowa uznania które otrzymuję w pracy. Jest trochę trudniej. Często odbywa się to tak: mój przełożony przypisuje do danego projektu konkretną osobę, żeby (jak to on mówi)„było wiadomo kogo nagrodzić” . W domyśle: “jeśli będzie źle, dostaniesz naganę”. W podobnych przypadkach trudno przyjąć komplement, bo nie do końca wiadomo czy jest on szczery czy to tylko kpina. Co wtedy można zrobić?
Pozdrawiam, Marlena

PS. Czytam ten blog od kilku tygodni i zawsze znajduję tutaj coś, co daje do myślenia oraz impuls do działania (pracy nad sobą). Każdy wpis jest wprost idealny (dopracowany i bezbłędny). Szczere uznanie dla Ciebie Ewo.

Witam!
Ewo, dziękuję za podpowiedź, w jaki sposób się zachować. Myślę, że to dobry pomysł, bo jeśli będę traktować takie niejasne wypowiedzi serio to szef też będzie traktował mnie serio i 2 razy się zastanowi zanim powie coś „z przymrużeniem oka”. Postaram się też konsekwentnie potem egzekwować obiecaną nagrodę.
Jeśli chodzi o przykłady z pracy. Może kilka słów, w jakim środowisku pracuję. Jestem inżynierem produkcji oraz jedyną kobietą w moim teamie. Czasem mam z tego powodu bonusy, ale często muszę się bardziej wysilić żeby być zauważoną. Pochwały / komplementy mojego szefa nie zawsze są stosowne. Na przykład przyjeżdża klient na odbiór (zatwierdzenie nowego produktu) a mój przełożony przy mnie mówi do klienta: “to jest jedyna kobieta w naszym teamie” (to akurat prawda, ale, po co to podkreśla?), „to jest najładniejszy nasz inżynier” (trochę kłopotliwe) „ to jest nasz najlepszy inżynier” (to akurat nie jest prawdą i często wydaje mi się kpiną z jego strony). Inna sytuacja, jesteśmy na uroczystej kolacji, ja odświętnie ubrana (w końcu siedzimy w bardzo dobrej restauracji, świętujemy zakończenie projektu sukcesem), a szef:, “ale dzisiaj ładnie wyglądasz, do pracy nigdy nie przychodzisz tak ubrana” (moim zdaniem nie na miejscu). Musze jednak zaznaczyć, że jego zachowanie wobec mnie nie było nigdy niewłaściwe. Być może jestem przewrażliwiona na tym punkcie, ale moim zdaniem w pracy nie powinno być rozdziału na płeć. Czasem jeszcze zdarzają się mężczyźni, którzy na powitanie (w pracy) całują mnie w rękę (!!!).
Wracając do tematu pochwał za dobrze ukończoną pracę to chyba rzeczywiście rzadko się zdarza, że dostaję je po zakończonym projekcie. Czasem zdarza się, że przełożony mnie pochwali, ale najczęściej wtedy, gdy chodzi o wykonanie dodatkowej pracy i potrzeba mojego wysiłku ekstra (metoda na pogłaskanie i wciśnięcie pracy).Odbywa się to tak: „jestem zadowolony z Twojego ostatniego projektu XY i dlatego mam tu dla Ciebie nowy projekt, który jest w sam raz dla Ciebie bo jest pełen wyzwań”(oznacza że każdy do którego poszedł z tym projektem nie zgodził się go wziąć, że projekt jest beznadziejny bo brak informacji, brak danych i trzeba włożyć dużo pracy żeby w ogóle wystartować lub projekt jest „przeterminowany” i nie uda się go zamknąć w zaplanowanym czasie). Inny przykład: jest ocena roczna pracowników i szef rozdziela nagrodę roczną. Podział jest taki; „w tamtym roku dostał ten, to w tym roku dam tamtemu”, (“bo przecież nie mogę ciągle Tobie dawać”), albo dostaje kolega za tzw. całokształt, “bo jest najlepszym inżynierem” (to akurat prawie prawda, bo kolega wykonuje najcięższe projekty, ale nie zawsze są one spektakularne i inni też wykonują dobrą pracę).
W pracy mam w miarę wolną rękę i często mogę podejmować ważne decyzje sama (póki wszystko hula, nikt się nie interesuje, ale też nie chwali:-). Dodatkowo niejako od siebie, staram się budować dobre stosunki z klientem. Przeznaczam swój wolny czas wieczorem żeby pójść z klientami na kolację (z własnej woli i bez udziału szefa). Często jest to dla mnie duże wyrzeczenie (chodzę na dodatkowe zajęcia po południu i nie lubię, gdy mi przepadają). W czasie kolacji staram się prowadzić w miarę ciekawą konwersację (po angielsku), co po całym dniu pracy bywa trudne. Budowanie dobrych relacji z klientem nie jest w ogóle docenione. A przecież dzięki temu klient traktuje nas (firmę) na stopie przyjacielskiej, co procentuje, np. w tym, że nie trzymujemy oficjalnej reklamacji, ale tylko upomnienie e-mailem bądź też dostaję tzw „cynk” przed wystartowaniem z ofertą na nowy produkt. Nie liczę tutaj drobnych przysług oraz innych cennych informacji, które dostaję “nieoficjalnie”.
Pozdrawiam, Marlena.

Witam,
Cos mi sie wydaje ze dzieki Marlenie temat reakcji na komplimenty rozwinal sie w dyskusje o motywach czlowieka udzielajacego komplement albo nawet do stosunkow damsko-meskich w pracy.;)
Sam mam dziwne wrazenie ze szefowie nie lubia udzielac komplimentow o pracy, moze nie chca abys mogl wykorzystac to w rozmowie o podwyzce lub innych bonusach?
Zachowanie twego szefa wydaje mi sie dziwne. Obracam sie w srodowisku zawodowym gdzie kobiety sa trudniej akceptowane wiec spotykalem sie z sytuacjami gdy kobieta jest jedna wsrod mezczyzn. To nie jest latwe. Pomimo tego ze swoje srodowisko traktuje jako tolerancyjne to jednak mezczyzna otrzymywal zaufanie awansem i pozniej poziom tego zaufania koregowal sie pod wplywem jego pracy, a kobiety musialy te zaufania zapracowac od zera. Jednak zachowanie twego szefa wydaje mi sie niewporzadku. Jest on jakis dziwny. Sadze ze szefowie powinni wyrazac sie tak aby nie bylo zadnych niedomowien. Byc moze to nie jest jakas zla wola a po prostu przyzwyczajony do pracy z mezczyznami nie bardzo sobie moze poradzic z kobieta? Placze stosunki z kobietami w pracy i nie w pracy. Np. na kolacji sadzi ze musi pochwalic twoj ubior lub “to nasz najladniejszy inzynier” przy kliencie wydaja mu sie absolutnie na miejscu. Ja bym chyba nie ignorowal rozne tego rodzaju wypowiedzi. Albo bym probowal zartowac niwelujac i odpowiednio korygujac wplywy takich wypowiedzi szefa,albo w jakis inny sposob reagowal. Np. na wypowiedz :”to nasz najlepszy inzynier” przy kliencie odpowiedzialbym do klienta cos w rodzaju :”Tak, z tej okazji od razu po spotkaniu z panem mamy z szefem rozmowe na temat podwyzszenia mojej pensji”. Oczywiscie z usmiechem na twarzy:)
Powodzenia w trudnej pracy w meskim towarzystwie;)

Antek

Witam!
Antku dziękuję za cenne uwagi. Generalnie nie odczuwam dyskomfortu z faktu bycia „rodzynką” w pracy. Nie jestem osobą typu „cicha myszka” i potrafię zaryczeć jak lew kiedy trzeba. Natomiast bywają sytuacje które zbijają mnie z tropu (między innymi te które podałam we wcześniejszym wpisie). Myślę że sama w jakiś sposób wzmacniam niewłaściwe (niezręczne) dla mnie zachowanie mojego przełożonego. Często po prostu ignoruję jego uwagi i nie komentuję tego, bądź patrzę na niego robiąc zdziwioną minę typu „co też Panu przyszło do głowy?”. Widocznie to nie działa i pewnie powinnam zareagować bardziej stanowczo. Lubię jasne sytuacje i myślę że dla mnie nie będzie problemem zwrócenie uwagi mojemu szefowi przy innych pracownikach, że „uwaga była niestosowna”. Spróbuję przećwiczyć przy najbliższej okazji (oczywiście że z uśmiechem na twarzy .
A tak na marginesie, jeśli jesteśmy przy temacie damsko-męskim, to jakiś czas temu jeden z naszych nowych dostawców przy odwiedzinach w fabryce zadał mi pytanie „a Pani to w jakim charakterze tutaj pracuje”? Ubawiło mnie to ogromnie
Pozdrawiam serdecznie.
Marlena

Witam!
Ewo dziękuję za dodatkowe wskazówki. Takie podejscie do sprawy jest barzdziej fair w stosunku do szefa.
Serdecznie pozdrawiam,
Marlena.

Witam!
Powracam raz jeszcze w tym temacie.
Od ostatniego mojego komentarza minęło kilka tygodni i przez ten czas próbowałam dokonać zmian w swoim zachowaniu. Myślę że obecnie, dzięki świadomemu dyskutowaniu z moim szefem i kontrolowaniu tego co sama mówię, mam z nim dużo lepsze relacje. Uświadomiłam sobie także że jednak nie potrafiłam przyjmować komplementów. Teraz, dziękuję mu za dobre słowo i widzę że często dostaję od niego pozytywny feedback. Przełożony traktuje mnie poważnie i nie żartuje ze mnie. W moim przypadku sprawdza się twierdzenie iż moje postępowanie ma wpływ na reakcje innych osób w stosunku do mnie.
Obecnie czuję się dużo bardziej komfortowo i pewnie. Co nie znaczy że nie popełniam błędów. Teraz przynajmniej analizuję sytuację (po nieudanej rozmowie) i wyciągam wnioski z tego co poszło nie tak.
Pozdrawiam serdecznie,
Marlena

Witam!
Dziękuje za miłe słowa
Nie śmiałam prosić o te obiecane przykłady bo przypuszczałam że pochłonięta jesteś innymi rzeczami. Życzę szybkiego załatwienia spraw i czekam cierpliwie na dalsze wpisy .
POzdrawiam serdecznie.