INSPIRATORIUM Ewy Wytrążek

Ewo,

Bardzo dobry post! Tego powinni uczyc w szkole, w ramach przygotowania do wejscia na rynek pracy. Wielu z moich znajomych ma (niestety) problemy z napisaniem interesujacego CV, a co dopiero zaprezentowaniu sie (sprzedaniu) w odpowiedni sposob. A od tego zalezy nasze “szczescie zawodowe” – bo potrafiac sie sprzedac, zyskuje sie duzo wiecej niz potencjalnie dobra prace (i place), zyskuje sie swobode wyboru – to ja wybieram firme w takim samym stopniu jak firma mnnie. Tak jak to swietnie okreslilas: to sa negocjacje handlowe, w zwiazku z tym obie strony biora aktywny udzial i to obie strony podejmuja decyzje o dalszej wspolpracy.

Slyszac swoich znajomych, mam czesto wrazenie ze:
- ludzie czesto szukaja pracy jak musza, a nie kiedy chca
- prace sie dostaje (albo nie), a nie wybiera sie firmy w ktorej podejmuje sie prace

Moim zdaniem, to wlasnie jest spowodowane brakiem poczucia ze jestesmy towarem i sprzedajemy swoje uslugi – i nie ma tu znaczenia jakie.

Osobiscie jestem zdania, ze zmieniajac prace nalezy odbywac duzo rozmow kwalifikacyjnych. Daje nam to przeglad rynku no i pozwala zdobyc doswiadczenie w sprzadawaniu swoich uslug.

Zmieniajac prace, odbywam co najmniej 10-15 rozmow zanim podejme ostateczna decyzje. Pozwolilo mi to wielokrotnie ominac firmy-pulapki gdzie, po blizszym przyjrzeniu sie okazywalo sie ze zwyczajnie bym sie tam meczyl, i zainteresowac sie miejscami gdzie moglem zdobyc ciekawe doswiadczenia.

Pozdrawiam,
Rafal

Chcąc wykonać to ćwiczenia pomyślałem sobie:
“Cholera! Po co miałbym mówić o sobie? To czy mnie ktoś zatrudni zależy od tego co potrzebuje ten ktoś. Musiałbym go zapytać… ale mam mówić o sobie? Nie podoba mi się to ćwiczenie!”

Ach ta pokusa czynienia założeń, że wystąpienie musi być o nas

Uśmiechy!
Orest

Bardzo ciekawy post z dużą ilością konkretów
Zgadzam się z Rafałem, że “Tego powinni uczyć w szkole, w ramach przygotowania do wejścia na rynek pracy”.
Ja niestety dość późno uświadomiłem sobie, że firmy “szukają kompetencji a nie świadectw szkolnych” bo było to w moim przypadku pod koniec studiów.
A w zeszłym tygodniu poznałem studenta 3roku, który zaimponował mi tym, że do tak dojrzałych wniosków doszedł już w liceum i jak sam mówił – postawił w swoim życiu na pracę – która daje możliwość rozwoju w kierunku który go interesuje.
Pozdrawiam

Witam,
dobry post – proste ale genialne.:) Skoda ze niewyprobowalem tego gdy szukalem pracy:)
a z ta minuta to po przeczytaniu calego postu,pomysleniu chwile o tym i tak trzeba przyznac ze zbyt dobrze dla mnie to sie nie udalo..;)

Witam!
Wykonałam ćwiczenie i wpadłam w pułapkę mówienia o sobie. Niestety. Pozytywne jest to że mówiłam płynnie i nie tylko o sobie:-)
Post porusza ciekawą kwestię, wartą przemyślenia i zaadoptowania. Mam tylko wątpliwość co do sposobu wypowiadania się na temat „dlaczego firma zyska zatrudniając mnie”. Czy mówiąc o korzyściach dla firmy powinno się również podawać przykłady (niejako dowody) z tego co się wykonało w poprzedniej firmie? Na przykład czy można powiedzieć:
Zatrudniając mnie firma zyska możliwość zastosowania nowoczesnych technik zarządzania produkcją. W obecnej firmie przeprowadziłam 2 projekty polegające na X i Y i uzyskałam rezultaty A i B.
Czy może jest lepszy sposób?

@Ewa
Napisałaś:
„Zatrudniając mnie uzyskujecie Państwo…”.

Czytając to najpierw pomyślałam, że to trochę takie zadzieranie nosa i wiele osób z HR zatrudniających „starą dobrą metodą” pomyśli właśnie w ten sposób i przez to stracę ciekawe możliwości.

Potem jednak przeczytałam Twój komentarz:
„Piszesz: “To czy mnie ktoś zatrudni zależy od tego co potrzebuje ten ktoś. Musiałbym go zapytać…” W zdrowych firmach jest tak jak piszesz – w praktyce bywa rożnie, ja przyjęłam, że zależy nam na tych zdrowych, innymi nie warto się zajmować”.

Trafione w sedno. Myślę, że nie warto się zajmować byle jakimi firmami. Mnie zależy na zdrowych, nowoczesnych firmach.

Ewo czy mogłabyś podać kilka przykładów jak zaprezentować się przez pryzmat korzyści jakie firma będzie z nas miała? Mam na myśli konkretne zdania jakie można wypowiedzieć prezentując jednak siebie jako znakomitego przyszłego pracownika. Wykonując ćwiczenie kończę ciągle na mówieniu o sobie (przynajmniej częściowo).
Serdecznie pozdrawiam,
Marlena.

Ewo,

Bardzo fajny artykuł. Po prostu KONKRET! Ćwiczenie genialne – przyznam się: też się dałem złapać. Czytając jednak dalszą część artykułu przypomniało mi się zdanie, które umieściłem na samej górze CV podczas poszukiwania pracy w Londynie, kilka lat temu:

“Every company has room for the man who has a definite plan of action which is to the advantage of that company.” – autorem jest Napoleon Hill

Firmy nie zatrudniają pracowników, zatrudniają WARTOŚĆ jaką dany pracownik do firmy wniesie. Sam się o tym przekonałem w ciągu ostatnich lat, siedząc po tej “zatrudniającej” części stołu rekrutacyjnego.

Pozdrawiam serdecznie

Krzysztof

Ewo, chcemy nowych postow:)

Pozdrawiam,
Antek

Ewo, jestem dość młodym managerem. Moje doświadczenia w tym polu mogą się okazać dość błahe dla managerów z większym stażem. Ciągle się uczę (chociaż przyznam, że nie trafiłem do tej pory na naprawdę dobrą książkę związaną z byciem managerem – rekrutacja, motywowanie, zarządzanie itd., a kursów w Rzeszowie czy Krakowie – najbliższa mi okolica – też jak na lekarstwo). Jednak mimo tego ciągłego głodu wiedzy nie czuję się jeszcze na siłach by dzielić się skromnym doświadczeniem pisząc artykuły w tym temacie. Mam nadzieję, że rozumiesz )
A z zaproszenia do posta gościnnego chętnie kiedyś skorzystam, jeśli “napisze mi się” coś zbliżonego tematycznie do zagadnień jakie poruszasz na swoim blogu. Dziękuje.

Ewo,
Praktycznie codziennie zaglądam na twojego bloga w oczekiwaniu na nowy wpis:) to tak jako dodatkowy motywator:)

Juz pisalem ze rowniez chcem nowego posta i nie zebym chcial byc natretny ale po prostu jeszcze raz o niego poprosze aby pokazac ze rowniez tu czesto zagladam w oczekiwaniu:) Jako dodatkowy motywator:)

Gdy przeczytałem Twój post to tak jakby mnie ktoś walnął obuchem w tył głowy i krzyknął “Obudź się!”. Skupiania się na potrzebach drugiej strony uczą praktycznie wszędzie i sam czytałem i słyszałem to setki razy a w ogóle zapomniałbym o tym podczas rozmowy kwalifikacyjnej.

Twój post uświadomił mi, że sama wiedza jest mało warta jeśli nie potrafi się z niej swobodnie korzystać.

Dzięki Ewo i pozdrawiam serdecznie;)

No, to pozwól Ewo, że jeszcze i ja dorzucę cegiełkę do stosiku zaczynających się mniej więcej od “świetny post” czy coś w tym rodzaju. Twoje ujęcie tematu to znakomity przykład wyższości wiedzy połączonej z doświadczeniem a przede wszystkim MYŚLENIA nad powielaniem kalek nie wiadomo skąd, ale zawsze “z podręcznika”. Twoje rozumowanie jest kompletne i przekonywujące – zwłaszcza patrząc ze strony szefa firmy, albo przynajmniej osoby rerutującej, ale bardzo prawidłowo identyfikującej sie z firmą. Takich właśnie rzeczy powinno się uczyć (choć zdaję sobie sprawę, że w polskim systemie nauczania nie jest to możliwe ). A jak to by było w przypadku agencji? Pytam, bo nie wiem, bo temat jest mi kompletnie nieznany, tak jak same agencje łowcogłowowe (nie krzyczcie, proszę na mnie za niezręczne słowotwórstwo, ale ja i tak zawsze będę wolał swoje nieporadne próby opisania różnych zjawisk własnymi słowami od durnego naśladownictwa za jakie uważam wszechobecne amerykanskie makaronizmy, bedące zresztą jednym z przejawów powszechnej “mcdonaldyzacji” otaczającej nas rzeczywistości, który to proces uważam za godny jedynie pożałowania i protestu).
Z jedną rzeczą jedynie mógłbym chyba polemizować: wydaje mi się że klient nie kupuje korzyści, albo przynajmniej – bardzo rzadko to robi. Jestem zdania że klient raczej kupuje marzenia. Ale to chyba osobny temat.
Twój post jest dla mnie bardzo ważny i osobisty, bo stanowi jeszcze jeden kamyk w pryźmie jaką usypuję sobie od lat. Ponad 10 lat temu odbyłem (kompletnie bez wiedzy i przygotowania) swoją pierwszą rozmowę kwalifikacyjną. Było to bardzo traumatyczne doświadczenie. Ale tak od razu to ja tego nie zrozumiałem. Żyłem w pełnej nieświadomości zjawiska .Dopiero po jakimś czasie zacząłem rozumieć, że w ogóle coś poszło nie tak, co poszło nie tak i dlaczego tak właśnie poszło. Wiele wody upłynęło do tamtej pory, wiele się zmieniło. Teraz mnie też zdarzyło się przeprowadzić kilka rozmów kwalifikacyjnych, ale już z drugiej strony biurka. I każda taka rozmowa, czy inne doświadczenie tematycznie pokrewne (np. Twój post) jest dla mnie następnym kamykiem w zbiorze, bo widmo tej pierwszej rozmowy wciąż nie daje mi spokoju, tym bardzej że stale dowiaduję się nowych, ważnych rzeczy o tych kilkunastu minutach sprzed ponad 10 lat………

Witam wszystkich serdecznie

Za nim tu trafiłem dane było mi przeczytać dużo wypowiedzi Ewy i innych tu komentujących na blogu Alexa. Za, co Wam dziękuję, jest tam dużo cennych wskazówek, które warto stosować.

Ewo
Interesujący i bardzo pouczający post. Zgadzam się z tym, co napisał Damian, ważne jest aby o tym nie zapominać. Niestety ja tak zrobiłem ponosząc porażkę na rozmowie kwalifikacyjnej otrzymując tym samym cenną lekcję na przyszłość. Ważne jest wiedzieć jak najwięcej nie tylko o sobie samym, ale też o potencjalnym pracodawcy (najlepiej z różnych źródeł).
Z zagadnieniem opisanym przez Ewę spotkałem się już wcześniej w książce Dale’a Carnegie “How to win friends and influence people” (“Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi”). Moim zdaniem jest to ciekawa pozycja. Opisująca stosowanie też innych wartościowych rad i korzyści z nich wynikających. Dająca czytelnikom wiele tematów do przemyśleń i możliwości zmiany swojego postępowania.

Pozdrawiam radośnie, Artur

Dziękuję za zwrócenie uwagi na słowo “porażka”, które zazwyczaj oznacza przegraną walkę. Masz rację przecież nie straciłem w stosunku do sytuacji z przed rozmowy, a zyskałem kolejne doświadczenie.