INSPIRATORIUM Ewy Wytrążek

Wojciechu,

Napisałeś: “[...]na rzeczy ważne i godne poświęconej im uwagi”.
Tak, tak, tak. A, aby móc to zrobić, najpierw należy sobie odpowiedzieć, co to są w moim życiu te “rzeczy ważne” i te rzeczy “godne poświęconej im uwagi”. Wbrew pozorom, to całkiem spore i niekiedy niełatwe zadanie domowe Chodzi o to, by określić rzeczywiście własne rzeczy ważne, a nie te, które stereotypowo, masowo wszyscy uznają za ważne nie zastanawiając się nawet, czy dla nich tak jest.

Pozdrawiam, Ewa

Lukas,
witaj na tym blogu! A właściwie to jest powitanie Twojego pierwszego komentarza, bo wiem, że zaglądasz tu od dawna.

Ewa

Orest, witaj

Mam takie doświadczenie własne, że z “chaosu” czasowego gwałtownie próbowałam wbijać się w sztywny gorset planu, planując niemal wszystko. Kończyło się niepowodzeniem i zmęczeniem. Wracałam do poprzedniego “bałaganiarstwa” czasowego.

Napisałeś :”co najpewniej się zmieni wraz ze zmianą potrzeb”.

Potrzeby mi się jakoś zdecydowanie nie zmieniły, ale jasno określiłam swoje priorytety i cele. I określiłam cenę, jaką jestem w stanie “zapłacić” za ich realizację. W tej cenie znalazło się właśnie inne zarządzanie własnym czasem. Przede wszystkim kontrola nad pożeraczami czasu.
“Na sztywno” planuję tylko rzeczy konieczne. Reszta w zarysie z marginesem na dzianie się i własne możliwości energetyczne. To pozwala mi dostrzegać szanse i możliwości, których – jak sądzę – nie dostrzegałabym działając zgodnie z rygorystycznym planem.
Nie zrezygnowałam z przyjemności i spontaniczności. I pożeraczy nadal trochę jest, ale są pod większą kontrolą.

Lepiej według mnie, “gdy pies macha ogonem niż gdy ogon macha psem”.:-)

Pozdrawiam, Ewa

Orest,

“I co do tej zmiany potrzeb – może wraz z przybytkiem lat będę miał potrzebę pełniej wykorzystywać dostępny czas.”

Hm… Jak napisałam, że moje potrzeby raczej się nie zmieniły, a zmieniły się priorytety. To różnica. Chęć (a nie potrzeba)lepszego wykorzystywania czasu jest u mnie wynikiem zmiany priorytetów, a nie zmiany potrzeb.

Co do “wraz z przybytkiem lat” – czy jesteś pewien, ze jest to funkcją wieku?

Pozdrawiam, Ewa

Orest,
z wiekiem lub z wielością przeżyć skondensowanych w czasie
Dlatego tym bardziej warto wykorzystać czas, który jest teraz.

Ewa

Agnieszko,
cieszę się, że ten blog Ci sluży

Co do” Jak myślisz można znów zacząć cenić swój czas po trudnym etapie w życiu, kiedy prawie całkowicie zatraciło się chęć do działania?”

Agnieszko,

ja WIEM (!) na bazie własnych doświadczeń, że
- jest to absolutnie możliwe, by po trudnym czasie na nowo zacząć kochać siebie,
- by na nowo zachwycać się zyciem i swiatem
- mieć dużo dobrej energii w sobie
- wierzyc w Dobro
- cenić czas.

Czego i Tobie bardzo szczerze życzę.

Ewa

Agnieszko,
wrzuciło mi Cię do spamu i dopiero teraz to zobaczyłam stąd opóźniona publikacja tego komentarza.

“Czy podzieliłabyś się choćby najmniejszą “sprawą”, która niewątpliwie zadziała?”.

Agnieszko, nie jestem pewna istnienia uniwersalnych “metod”, zwłaszcza ze niewiele wiem o tym, co kryje się za Twoim “po trudnym etapie w życiu, kiedy prawie całkowicie zatraciło się chęć do działania”. Lekarz nie zapisze leku, jeśli wie jedynie, że pacjent się źle czuje. A ja nawet nie jestem lekarzem, nie jestem psychologiem etc.
Już wiesz ode mnie, że można się podnieść i podnosić nie jeden raz. To dużo – skoro ja mogłam, to Ty i inni także.

Tak trochę “magicznie” – moze przypomnieć sobie miniony dobry czas, konkretnie jakiś najlepszy dzień, bo taki przecież był. Przypomnieć sobie, jak było wcześniej, przywrócic do życia w pamięci ciała i emocjach, sposobie chodzenia, siedzenia, jedzenia, ubrania, zachowania, rytmu dnia etc. Zamykasz oczy i jak w marzeniach albo wspomnieniach wakacji w pamięci przywracasz dobry dzień i obserwujesz siebie jakbyś stała z boku – bo z boku widać więcej Zauważysz, jak się ruszałaś jako zadowolona i pewna siebie osoba, jak się witałaś z ludźmi, jak siedziałaś, jak byłaś ubrana, jak się ruszałaś, etc. Patrz w tych wspomnieniach na obraz siebie, inni są mniej ważni
Możesz potem wstać i podjąć wysiłek 9fajna zabawa) odegrania tamtej osoby – odtworzenia tamtej osoby. Jak gra w filmie Takie scenki
I choć małe kawałki tego co zaobserwujesz wdrażać na co dzień – nawet wbrew aktualnym nastrojom…
tak sobie myślę, ze to nie zaszkodzi, nawet jeśli nie będzie to moja trafiona podpowiedź. I unikaj smutnej muzyki, smutnych filmów, wiadomości telewizyjnych, zapal dużo światła w domu, włącz muzykę, która dodaje ci energii… Ja bym tak zrobiła, ja tak robię.
Ja zaczynałam niekiedy od… butów na obcasach, bo przez to zaczynałam się prostować i wyprostowana patrzyłam inaczej na świat. A potem fryzurka i … niekiedy czerwony szalik albo szminka. Tak, tak, zaczynałam powstawać od najprostszych ale energetyzujących rzeczy… Prztypomniałam sobie (zaobserwowałam w odtwarzanych wspomnieniach), że wchodziłam do pracy z usmiechem i mówiłam po kolei wszystkim “dzień dobry”, a potem w trudnym czasie przestałam. Więc podjełam ten prosty wysiłek na nowo i przyniosło efekt , bo ludzie na usmiech z reguły odpowiadaja usmiechem. Zatem ludzie się do mnie znowu usmiechali, a ja – stojac na obcasach czułam się zdecydowanie lepiej i atrakcyjniej…

To są takie małe kroki, niemniej powodują, że można (ja mogłam) potem stawiać większe.

Jeśli masz ochotę, napisz do mnie z formatki kontaktowej – może mniej publicznie porozmawiamy, a może po prostu pomoże nam jakaś wspólna kawa.

Ostatnio wdrażam zmianę pierwszej gadziny dnia. Dodałam ją sobie wstając wcześniej, by spokojnie wypijać kawę w łóżku przy muzyce, mieć czas na chwilę medytacji, na łagodne i ładne wejście w dzień. I mam na to prawie godzinę. Potem o konkretnej porze dynamiczne “powstań” przychodzi mi bez bólu i mam nawet czas na gimnastykę, na energiczny spacer przed pracą… No, jeszcze odczuwam krótszy czas snu, bo nadal późno zasypiam, jednak działam w kierunku i tej zmiany:-) Polecam.

Tak sobie teraz pomyślałam, że te “babskie” spotkania przy lepieniu pierogów to dobry pomysł… Poważniej chyba o tym pomyśle i postaram się “dogadać z moim kalendarzem”.

Pozdrawiam, Ewa

Orest,
Napisałeś: “Twój sposób z powracaniem do czynności sprzed “zjazdu””

- to nie jest mój sposób, ja go jedynie u siebie zastosowałam i stosuję gdy mam taką potrzebę;
- proponuję nie używać określenia “sprzed “zjazdu”, bo nie każdy tak samo to rozumie, poza tym to o czym mówię nie dotyczy tylko sytuacji aż tak poważnych, a codziennych także;
- najważniejsze jednak jest to, że to nie tylko czynności (!), a postawa,emocje sposób bycia,sposób mówienia, słowa etc. Odniesienie tego wyłącznie do czynności jest zbyt daleko idącym uproszczeniem i “uszkodzeniem” tego co napisałam. Ważniejsze od tego co się robiło jest to, jak się to robiło i jak się czuło

Jeśli mam chwilowy zły nastrój, to lubię wracać do wspomnienia pewnego konkretnego dnia na plaży, nad oceanem, etc. I nie muszę w danej chwili spacerować, żeby się lepiej poczuć, ale np. uśmiecham się tak, jak wtedy, prostuję plecy tak jak wtedy, odprężam ciało jak wtedy, oddycham jak wtedy, przypominam sobie jakie były moje myśli, etc. A to skutkuje rożnymi pozytywnymi zmianami. Oczywiście oddychanie to też czynność, ale przecież oddychamy zawsze, pytanie tylko, czy zawsze tak samo…. Ja wracam na plażę, żeby przypomnieć sobie, jak inaczej wtedy oddychałam, jak inaczej wtedy stałam etc i to powtarzam na nowo odnajdując w ciele pozytywne rzeczy.

I coś ważnego: To co u mnie działa nie musi działać u innych. Odpowiedzialność za stosowanie tych dla mnie skutecznych rzeczy każdy ponosi sam, tak jak sam podejmuje decyzje o ich zastosowaniu. Ja nie jestem specjalistą z dziedziny psychologii ani terapeutą!

Pozdrawiam , Ewa

Agnieszko,

Ważne jest, że widzisz problem i podejmujesz działania. Nie wszystko się zmieni od razu i nie wszystkie efekty zobaczysz od razu (choć będą). A może stosować dobra sprawdzoną metodę nagradzania się za rożne rzeczy, choćby słowem, w miejsce powszechnego niemal samokarania i nadmiernego krytycyzmu, który osłabia…

Pozdrawiam, Ewa

Aneto,

napisałaś:
“widzę, że trudno jest mi je kochać, kiedy na co dzień toczę różne “boje””.

Diagnoza jest. czas na przyhotowanie lecenia – czyli: Co mozesz zrobić, choćby malego, żeby to zmienić / zmianiać?

Pozdrawiam, Ewa